Was Filip een gemakkelijk kind destijds of eerder een deugniet?

Georges Anthuenis
Tot zijn veertiende was het echt een brave jongen. Maar nadien is hij beginnen ontbolsteren. Op school gaf hij graag zijn mening ondanks het feit dat de leraar er vaak een totaal andere mening op nahield. Dat was misschien al een teken aan de wand. Filip was een verstandige jongen, maar op school blonk hij niet uit in ijver. Hij was toch wel rebels toen. Als jonge man was hij een echte bon-vivant en hij lag goed in de markt bij zijn vrienden. Hij is wel altijd opnieuw op zijn pootjes terechtgekomen, hoor.


Wou hij altijd al politicus worden?

Georges Anthuenis
Nee, voor zijn twintigste was hij eigenlijk niet met politiek bezig. Hij heeft de microbe inderdaad pas te pakken gekregen na het lezen van Verhofstadts Burgermanifest. Sindsdien was hij gefascineerd door de figuur van Verhofstadt. Voordien hielp hij wel mee om mijn bals te organiseren en hij zal wel voor mij gestemd hebben, maar daar hield het op.

Filip was eigenlijk voorbestemd om iets te gaan doen als boekhouder of in de informaticasector. Hij voetbalde wel, maar voetballer worden zat er niet echt in. Hij had een goed gericht schot, maar was iets te zwaar om 90 minuten rond te hossen op een voetbalveld. Als basketspeler blonk hij wel uit.


Is Filip zo rechtlijnig als hij zelf beweert?

Georges Anthuenis
Ik denk het wel. Hij is in ieder geval een pak rechtlijniger dan ikzelf. Ik durfde al eens met een omweg mijn doel te bereiken. Dat is aan Filip niet besteed, hij gaat recht door zee. Hij heeft meer het karakter van mijn broer Aimé: ze zullen iemands mening appreciëren maar toch proberen hun eigen mening door te drukken.


Zijn er grote verschillen tussen jullie beiden op het politieke vlak?

Georges Anthuenis
Ik denk dat hij een betere dossierkennis heeft dan ik destijds had. Ik denk ook dat hij een betere leider is van de gemeenteraad. Verder vindt Filip absoluut dat hij ondanks zijn drukke bezigheden toch voldoende tijd vrij moet maken voor zijn gezin en zijn kinderen. Hij wil meer tijd thuis doorbrengen dan ik destijds deed.

In het begin van Filips burgemeesterschap kreeg ik vaak de opmerking dat hij ‘niet zoals zijn vader was’. Maar misschien had ik mijn politieke collega’s destijds wel te veel in de watten gelegd: ik kon nooit ‘nee’ zeggen en ik woonde eigenlijk in het stadhuis. Voor Filip is de situatie helemaal anders: hij heeft een jong gezin en cumuleert zijn burgemeesterschap bovendien met een mandaat als parlementslid.


Op de vraag over de verschillen tussen jullie beiden antwoordde Filip: ‘Ik ben niet zo’n tafeldanser’. Wat bedoelde hij daarmee?

Georges Anthuenis
(lacht) Bij een of andere politieke overwinning draaide men destijds mijn lijflied ‘’t Is moeilijk bescheiden te blijven’. Het was traditie dat ik toen op de tafel ging staan. Er werd dan telkens van op voorhand geapplaudisseerd, dus ik kon er niet onderuit.

Eigenlijk had ik daar een bedoeling mee. Net na de oorlog werd de liberale partij bekeken als een partij van franskiljons, rijkelui of aristocraten. Het is altijd mijn bedoeling geweest om het volkse in die partij te introduceren. Dat is iets wat Filip ook goed heeft begrepen, namelijk dicht bij de mensen staan.