Filip Anthuenis (°28/11/1965) werd geboren in een blauw nest. Toch kreeg hij de politieke microbe pas te pakken in 1992, bij het lezen van Verhofstadts Burgermanifesten. Daarvoor ging de interesse van de jonge Anthuenis vooral uit naar uitgaan, voetbal en competitiebasket. Maar sinds het toeslaan van de politieke microbe nam zijn politieke carrière een steile vlucht. In 1995 maakte Filip zijn intrede in de federale kamer van volksvertegenwoordigers, in 2001 volgde hij zijn vader op als burgemeester van het gezellige provinciestadje Lokeren, tot op heden. In 2007 werd hij door zijn partij gecoöpteerd in de senaat.
Hoe blauw was dat nest eigenlijk waarin de jonge Filip opgroeide?

Filip Anthuenis
In de jaren ’60 al was mijn vader Georges bediende bij het Liberaal Ziekenfonds. Hij heeft ook een tijd als vertegenwoordiger in een Lokers ijzerwarenbedrijf gewerkt. Dat werd in de Lokerse volksmond ‘Beules’ genoemd. Rond mijn zestiende werd mijn vader volksvertegenwoordiger voor PVV en later de VLD. Hij zetelde in het parlement tot 1995, eerst als volksvertegenwoordiger, later als senator.


Je hebt uiteindelijk voor dezelfde partij als je vader gekozen. Vaak zetten kinderen zich af tegen het gedachtegoed van hun ouders, zeker in de puberjaren.

Filip Anthuenis
Ik heb mij als jonge knaap eigenlijk nooit afgezet tegen het liberale ideeëngoed, integendeel ... Ik heb steeds geloofd in waarden als vrijheid en verantwoordelijkheid van het individu. Amai, wat een grote woorden.
Waar ik me wel al eens durfde tegen te verzetten was het té kapitalisme-gericht denken van de PVV in de jaren ‘70 en ‘80. Eigenlijk waren we thuis gewone sociaal-voelende mensen. Vooral moeder – mijn vader was weinig thuis- voedde ons zo op.


  

Herinner je je nog het moment waarop de politieke microbe toehapte?

Filip Anthuenis
Als 15-jarige puber speelde ik niet met de idee om in de politiek te gaan. Meer nog, als ik thuis zag welke inspanningen er moesten geleverd worden, dan liet ik ‘de politieke kelk’ graag aan mij voorbijgaan. Ik hield me trouwens toen niet echt actief bezig met de politiek. Ik was bezeten door sport: voetbal en competitiebasket. Tot mijn 30ste speelde ik basket bij BBC Lokeren in tweede provinciale.

Ik was ook een fervent fuifbeest... Het overkwam mij wel eens dat ik thuiskwam op een moment dat mijn vader al een tijd gaan werken was. Ik werd eigenlijk pas door de politieke microbe gebeten bij het lezen van Verhofstadt’s Burgermanifesten, dat moet ongeveer in het jaar 1992 geweest zijn. Ik sloot me toen aan bij de PVV-jongeren en woonde alle nationale congressen bij. Het stichtingscongres van de VLD heb ik van dichtbij en heel actief meegemaakt. Zo is het allemaal begonnen.