Onze buren hebben tijdens de politieke luwte een onverwachte aanleiding gekregen om zich nog eens meewarend over ons land te buigen: “Belgische mosselen uit de rekken na amper één week”, klinkt het her en der.

De “Belgica” mossel, ook nog officieel “Vlaamse mosselen” of “Moules belges” genaamd (een discrete herinnering aan onze politieke toestand?) zijn het resultaat van een ontwikkelingsproject ongeveer 10 jaar geleden opgestart door het bedrijf Reynaert-Versluys, een bekende importeur en bewerker van mosselen. Maar mosselen richting groothandel en retail brengen tegenover een volledige beheersing van het productieproces met de eraan verbonden Quality Assurance is een grote stap, zegt Filip Anthuenis, die verwijst naar de bedenkelijke timing die uit mediaberichten gebleken is:

Op 22 Juli 2008 neemt de producent een staal en laat het onderzoeken door een onafhankelijk laboratorium. Op 25 Juli wordt de oogst verkocht op de Vismijn, op weg naar de consument dus. Op 1 Augustus vraagt het FAVV (Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen) de onmiddellijke stopzetting van de verkoop omdat uit het analyserapport van het staal blijkt dat er een contaminatie is met DSP (Diarheic Shellfish  Poisoning toxin).

Ondertussen schuift het FAVV de verantwoordelijkheid naar de producent die op zijn beurt naar de rechtbank wil stappen omwille van het laattijdig optreden van het FAVV.

Ook blijkt nu onenigheid te bestaan over wiens mosselen het eigenlijk gaat: Belgica mosselen of die van concurrent SDVO (Stichting Duurzame Visserij Ontwikkeling), op enkele meter van elkaar in hetzelfde water. Professionalisme is hier ver te zoeken ook in de verklaringen van enkele zogezegde experten.

Onmiddellijk rijzen drie vragen zegt Anthuenis:

- Hoe is het mogelijk dat de producent de mosselen op de markt bracht zonder het resultaat van de test te kennen? Het ging hier toch om eerste loten, geen routine productie.

- Waarom sleepte het 9 dagen aan voor de resultaten bekend waren? Een bioassy op muizen duurt wel lang, maar er bestaan ook andere technieken.

- Waarom greep het Agentschap niet in op 25 Juli in de Vismijn? Waren alle nodige certificaten toen aanwezig?

Anthuenis vraagt een dringend en onafhankelijk onderzoek naar de toedracht en precieze omstandigheden van deze zaak, met communicatie van de resultaten naar het publiek om het vertrouwen van de consument te hestellen.

Hij stelt zich verder de vraag of alle actoren in deze affaire (producent, lab én het FAVV)  over de certificatie volgens de Europese normen voor TQM (Total Quality Management) beschikken.

Men kan niet lichtelijk omgaan met de gezondheid en belangen van de consument besluit Anthuenis, die hierover de bevoegde Ministers wil aanspreken.